HOME OVER ONS CONTACT
 
 
 

     
           
Rondreis door Lapland

 
   
 

 

 Home

 

 

Dagboek uit Sevettijärvi


Begin november...Inmiddels is de winter aangebroken. De winterkleren komen weer voor de dag, de auto moet elke dag weer gekrabd worden, enz. Het meer achter ons huis gaat zachtjesaan dichtvriezen. Achter in de tuin is het ook druk. Veel vogeltjes en één brutale eekhoorn. Onze kat zit te genieten achter het raam, want als het koud is komt hij niet graag naar buiten.

Ik heb nog een leuk verhaal over onze kat. Op een ochtend om 5.00 uur werd ik wakker van een hard gekrijs, gekrijs van een kat in nood. Mijn man en ik sprongen uit bed en renden naar buiten om te kijken waar het vandaan kwam. Moeilijk te zien want het was nog donker. Gelukkig is onze kat wit en op een gegeven moment zag ik een witte vlek hoog in een dunne boom. En maar miauwen. Ik dacht dat hij de boom niet meer uit durfde of dat hij vast zat. Mijn man de boom in, maar toen hij in de buurt van Rakker kwam, begon Rakker hard te blazen en hij kwam er niet uit. Mijn dochter was ook wakker geworden van de herrie en stond bij de deur. Rakker is gek op mijn dochter. Hij zit altijd voor de slaapkamerdeur te wachten tot zij wakker wordt, dus zei ik tegen haar "Roep Rakker even, misschien komt hij dan uit de boom." En ja hoor met een dikke staart klom Rakker naar beneden en rende met volle vaart naar binnen. Wat was nu het geval? Wij hebben compost daar in de buurt en in de avond komt er altijd een vos kijken of er nog wat lekkers op de compostbak ligt. Wij denken dat de vos achter onze poes aangegaan is.

Bij ons in de buurt zijn altijd veel vossen. Wij hadden onze eerste kat in het bos begraven nadat hij was overleden. De kinderen hadden het graf versierd en gingen elke keer even kijken. Na een half jaar gingen ze weer een keer kijken en toen bleek dat het graf leeg was gehaald. Wij vermoeden dat een vos het lijkje heeft opgegraven en opgepeuzeld heeft. Doordat de grond die tijd erg hard was kon mijn man niet diep genoeg graven, maar de volgende keer als het nodig is weet je nu dat je een flink gat moet maken zodat de vos er niet meer bij kan.



Nog even en dan wordt het weer donker bij ons. De zon gaat steeds minder schijnen. Wat gaat de tijd toch hard! Zo zit je nog in de warme zon bij het meer en nu loop je weer met een muts en handschoenen aan.

Groetjes uit winters Lapland,
Aty



Nu is het pas echt winter. De Kaamos is begonnen en het is donker en koud. Twee weken geleden hadden we in het weekend temperaturen van gemiddeld -30°C. Dat was wel nodig om het ijs een beetje steviger te maken. De kinderen hebben weer kunnen schaatsen en de mensen rijden weer met hun sneeuwscooters over het meer. Ik vind het altijd een beetje eng om gelijk al het grote meer op te gaan. Eerst wachten wij af of we al andere mensen zien rijden. Bij ons is het nu veilig om er op te gaan. Op school hebben ze ook al een ijsbaan gemaakt voor de kinderen. Alleen het grote Inarimeer, daar moet je voorzichtiger mee om gaan.



Maar sneeuw is er nog niet veel. Ik denk dat nu de meeste sneeuw in het zuiden valt.
Vandaag is het maar -5°C, maar het stormt behoorlijk, dus dat maakt het een stuk kouder. En zoals de traditie hier is, is ons huis al versierd voor de Kerst. De mensen beginnen ongeveer begin december met versieren, maar mijn dochter kon niet wachten, dus hebben wij het afgelopen weekend gedaan. Veel buitenlampjes en ook binnen voor het raam, kerstgordijnen enz.

Ik ben ook begonnen met het bakken van koekjes. Nadat ik het deeg heb klaargemaakt, moet dat eerst goed koud worden. Als mijn dochter vrijdag eerder uit school komt, gaan wij beginnen met het bakken. Wij hebben allerlei verschillende vormpjes om de koekjes uit te kunnen steken. Alle mensen hier beginnen al vroeg met hun voorbereidingen, zodat als het eenmaal Kerst is, ze lekker kunnen zitten genieten van de kerstdagen.

Het is nu om 15.00 uur Finse tijd al donker. Gelukkig heb ik geen last van de donkere dagen. Als je het binnen maar gezellig maakt en je jezelf goed kan vermaken. Ik ben druk bezig met het maken van de kerstkaarten. Die moeten ook eerdaags weer op de post. Voor de rest lees ik veel en luister naar goede muziek.

Aty



We zitten weer in een nieuw jaar. We hebben nog niet echt goed winterweer gehad, veel last van stormen, waardoor onze telefoon en elektriciteit wel eens uitviel.

De mensen hier gaan in de winter netten zetten onder het ijs. Het vissen blijft doorgaan, zomer en winter. Je begint met een wak te maken. Daarin laat je een stuk hout met daarop een haak in het water zakken. Aan dat stuk hout zit een lang touw. Het is de bedoeling dat je het touw naar een ander wak laat begeleiden. De haak loopt onder het ijs door. Je moet dan zachte rukjes geven aan het touw. Als het touw aan de andere kant is maak je het los en haalt het op door het andere wak. Daarna trek je het apparaat er weer uit. Bij het eerste wak maak je het visnet aan het touw vast en trek je aan de andere kant voorzichtig het net onder het ijs door. Daarna zet je beide uiteinden vast aan een boomtak. Dat laat je dan een paar dagen hangen. Als je de netten wilt bekijken, trek je het op door het wak en haalt de vissen eruit.



In maart gaat men ook ijsvissen. Dat is een geliefde bezigheid, vooral als de zon lekker schijnt. Je boort met een ijsboor een gat in het ijs en dan kun je met een speciale hengel gaan vissen. Af en toe kleine rukjes geven aan de hengel. Veel mensen hebben een stoeltje bij zich of een rendiervel. Sommige mensen gaan liggen en kijken door het gat of er een vis aan komt. Er zijn ook vaak wedstrijden. Dan zit het meer helemaal vol met mensen.

Ik heb met de kerst sneeuwschoenen gekregen en dat loopt heerlijk door de diepe sneeuw. Nu door de storm is het moeilijk langlaufen op het meer. De sneeuw is op sommige plaatsen opgewaaid tot hobbels, maar met de sneeuwschoenen gaat het heerlijk. In Saariselkä gaan de mensen op sneeuwschoenen de bergen in. Nu maar hopen op mooie verse sneeuw en wat vorst, dan is het pas echt winter...

Aty



We hebben hier in Lapland een hele rare winter. Zoals ik al eerder heb verteld is elke winter weer anders. Nu hebben wij een winter met stormen. Bijna elke week zit er wel een dag bij dat het vreselijk stormt. De sneeuw stuift op tot grote wallen. Twee weken geleden stormde het drie dagen achter elkaar. Hadden wij de eerste dag alle sneeuw weggeschept, lag het er de volgende dag weer even hoog. Het is natuurlijk een prachtig gezicht al die hoge wallen, maar er komt er ook elke keer één achter mijn auto en dat is minder leuk. En elke keer ben ik weer zo dom om de auto op dezelfde plek te zetten. Gisteren toen ik de post op ging halen sneeuwde en stormde het zo erg, dat ik eerst de postbak voorbijliep. Zo slecht was het zicht. Ergens vind ik het best wel leuk om er in te lopen, als ik er maar niet met de auto door moet is alles best.

Bij ons in het dorp komt twee keer in de maand op vrijdag een bibliotheekbus langs. De bus komt uit Ivalo en de eerste stopplaats is dan bij school. Mijn dochter heeft toen gevraagd of de bus ook bij onze weg kon stoppen en dat doet de chauffeur nu ook.

       

Om ongeveer 13.30 uur komt de bus vol met boeken langs. De chauffeur die de bus rijdt weet alles van boeken af. Gisteren had ik het over een boek van William Sarabande (Joan Cline) en hij wist gelijk te zeggen dat er van die schrijfster geen boeken in het Fins vertaald waren.

De mensen krijgen een leenkaart voor niets. De boeken mag je een maand houden. Vergeet je ze in te leveren dan betaal je Euro1,20 per boek. In de boekenbus zijn boeken, tijdschriften, Dvd’s, video’s en CD’s voor jong en oud. Maar nu komt het allerfijnste. Twee weken geleden vroeg hij ineens aan mij of ik Nederlandse boeken wilde. Nu, daar ben ik natuurlijk erg blij mee. Hij kan ze dan lenen van de bibliotheek in Helsinki. Gisteren kwam hij met acht Nederlandse boeken voor mij. Ik mag de boeken houden totdat ik ze allemaal gelezen heb. Wat vinden jullie van deze service?!
 
Ik heb zelf op de website van de bibliotheek in Helsinki gekeken en voorlopig hebben ze daar boeken genoeg voor mij. Nu zullen er wel mensen zijn die denken, als je in Finland woont, moet je Finse boeken lezen, maar dat is moeilijk. Ik lees wel kranten en tijdschriften, maar echte leesboeken? Nee, dat is voor mij nog te moeilijk.



Nog één verhaal van mij voordat ik op vakantie ga naar Nederland. Het is hier momenteel prachtig weer. Afgelopen week hebben we veel vorst gehad. Op onze meter is de -30 nog niet overschreden, maar afgelopen vrijdagochtend stond de meter op -29.4.



Zodra overdag de zon hoger komt te staan ga ik erop uit met de sneeuwschoenen. Ja, deze keer de sneeuwschoenen in plaats van de lange latten. Ik ben een paar weken terug gestruikeld en heb daarbij mijn schouder geblesseerd. Ik kan met mijn linkerarm geen kracht zetten met de stokken. Met langlaufen heb je meer steun van de stokken nodig, vooral als je de berg op gaat. Maar met de sneeuwschoenen kom je ook ver. Ik ga meestal het bos in en van het pad af door de diepe sneeuw. Dat is een leuke ervaring. Je zakt toch nog weg in de diepe sneeuw, ongeveer 10 tot 15 cm. Het ligt eraan hoe zacht de sneeuw is. Maar dat maakt het lopen leuker en je krijgt het er warm van.

De natuur is zoals altijd weer prachtig als het hard heeft gevroren. Als je zo over het meer loopt, zie je allerlei sporen van beesten. Pas zag ik een spoor van een vleugelslag. Eerst dacht ik dat het van een riekko moet zijn geweest, maar mijn Nederlandse vrienden, die hier voor drie maanden zijn, dachten dat het te groot was voor een riekko. Zij dachten dat het van de tunteripöllö moet zijn geweest. Dat is een uil die hier in het Noorden vliegt. Die duikt wel eens van grote hoogte om een muis of iets anders op te pikken. Zo gaan wij altijd alle sporen na. Dat maakt de tochten interessanter.



De vogeltjes in de tuin hebben ook aandacht nodig met de vorst. Er komen veel groenlingen. Die zitten altijd in een groepje. Van een Nederlandse vriend heb ik een klomp gekregen gevuld met pinda’s en daar is de Vlaamse gaai al op afgekomen.  De eekhoorn zit dagelijks bij het raam de zonnebloempitten te eten en dat vind onze kat een boeiend schouwspel. Voor de rest komen de matkop (die eet uit je hand), de koolmees en de goudvink. Wat later in het voorjaar komt ook de keep. Wij kopen altijd grote zakken zonnebloempitten en hangen vetbollen in de boom.

Ik moest wel lachen toen Nederland op het nieuws kwam hier in Finland. Er werd gezegd dat de kinderen niet naar school gingen, bussen niet reden enz. alleen omdat er sneeuw was gevallen! Hier gaat alles gewoon door. Mijn kinderen stonden op een vrijdagmorgen met -28°C te wachten op de bus naar school!

Groetjes,
Aty



Ik ben weer terug van een vakantie in Nederland. Het was weer fijn om even met de familie en vriendinnen om te gaan. Jullie in Nederland zitten er op te wachten tot het vakantietijd is om naar het rustige Noorden te gaan en ik vind het af en toe fijn om even naar het drukke Westen te gaan. Zo loop ik met een vriendin in de Kalverstraat van Amsterdam en zo loop ik een week later weer over een groot bevroren meer.

Ja, het is hier nog steeds winter. Toen ik aankwam in Ivalo vroor het, terwijl het in Nederland 17 graden was. Dinsdag viel er een flink pak zware natte sneeuw en vandaag sneeuwt het ook weer heel de dag. Ik heb het altijd moeilijk met omschakelen, daar heb ik wel een week voor nodig. Na die week ga ik stage lopen in de keuken van school. Ik ben benieuwd.
 
A.s. maandag krijgt de school voor 3 dagen bezoek van kinderen uit Lovozero, dat is een klein plaatsje in Rusland. Er komen ongeveer 11 kinderen en een aantal begeleiders, dus is er genoeg werk in de keuken. Vandaag zijn de kinderen naar een school in Noorwegen om gezamenlijk te gaan langlaufen en ijsvissen. Dat gebeurt elk jaar. De ene keer in Finland en de andere keer in Noorwegen. De kinderen praten Engels met elkaar. Ook weer goed om de taal onder de knie te krijgen.

Ik ben er deze week ook weer op uit geweest met de sneeuwschoenen. Er ligt nog wel sneeuw, maar de sneeuw is niet fijn meer om op te langlaufen. Omdat het overdag dooit en in de nacht weer een beetje opvriest, is de sneeuw hard. Je kan eigenlijk niet meer van sneeuw praten, ik vind het meer bevroren ijsdeeltjes. De grote wegen zijn alweer sneeuwvrij, alleen op onze eigen oprit ligt nog sneeuw. De sneeuw langs de weg is niet meer mooi wit, maar grauw en vies. Dit is meer een periode die van mij snel voorbij mag gaan. Ik vind het heerlijk als de winter begint met mooie verse sneeuw, maar zodra deze periode van dooi eraan komt vind ik er niets meer aan. Het kan best nog wel lang duren voordat alles weg is, vooral als het in de nacht nog kan vriezen.



Op de foto zie je hoe ze hier rendieren vervoeren. Als een rendierman een rendier uit het bos haalt om naar huis te brengen, gebeurt dat zo. Goed vastgebonden achterop de slee en je ziet: het rendier vind het helemaal niet erg en ligt er rustig bij.

Vanuit winters Sevettijärvi,
Aty



23 April: Daar ben ik weer. Hier in Lapland is het nog steeds winter. Tot nu toe elke nacht nog vorst, soms een uitschieter van -8. In de afgelopen week waren er overdag vaak kleine sneeuwbuien, maar doordat de temperatuur dan boven nul is, verdwijnt de sneeuw al weer gauw van de weg. Voor de rest wordt er nog volop gelanglauft en met de sneeuwscooter gereden. De meren zijn nog dik bevroren, maar voor de rivieren moet je nu wel uitkijken. Die zijn op verschillende plaatsen al gaan ontdooien. Toen ik vanuit Nederland terugvloog, was dat goed te zien toen het vliegtuig de landing inzette boven Ivalo. Allemaal kleine kronkelige riviertjes die al behoorlijk stroomden.



Nu wat anders. Voordat ik op vakantie ging, dacht ik op een mooie dag "Ik ga eens een lekker stuk langlaufen." Eerst een stukje over ons meer, dan de weg oversteken en aan de overkant het bos in. Een heel mooi stukje natuur om in te langlaufen.
Het ging lekker, ik had er plezier in. Nadat ik over 2 meren weer een nieuw stuk bos in ging, zag ik op een gegeven moment sporen. Op de foto zie je wat voor sporen. Die foto is een dag later gemaakt door kennissen van mij en daarvoor was er wat nieuwe sneeuw over gevallen. Toen ik die sporen zag was het net een grote pootafdruk met aan het uiteinde nagels. Daar sta je dan alleen in het bos. De sporen waren vers; er gaan dan allerlei gedachten door mij heen.

Je moet weten dat ik altijd een beetje bang ben alleen in het bos, dus gelijk om mij heen kijken, goed luisteren of ik wat hoor. Niets te horen of te zien, maar ik ben toch maar niet verder gegaan. Thuis aangekomen vertelde ik het aan mijn kennissen die de volgende dag gingen kijken. Ze moesten natuurlijk wel lachen dat ik niet verder durfde. Zij dachten dat het sporen waren van een wezel. De afdruk werd iets groter, omdat de achterpootafdruk in de voorpootafdruk komt. Lach er maar om, maar ik blijf altijd bang om wilde beesten tegen te komen. In de krant worden wij nu al weer gewaarschuwd wat te doen als je een beer tegenkomt.



Deze winter hebben wij niet veel kunnen genieten van het Noorderlicht, maar als het kwam was het mooi om naar te kijken. De foto is gemaakt door een kennis van mij. Helaas zie je op de foto niet die mooie kleuren, daarvoor moet je zelf naar Lapland komen om het te kunnen bewonderen. Er kan mooi rood en groen in voorkomen. Het golft door de lucht, met af en toe mooie uitspattingen. Vorige keer was ik de post op gaan halen, toen het boven mijn hoofd ging golven. Ik blijf dan kijken en genieten, want het is en blijft een mooi schouwspel, ook al zie je het vaak.



15 mei: Wij hebben dit jaar een hele lange winter. Een paar dagen geleden dachten wij dat het over was. De zon scheen, het werd soms 11 graden en je zag de sneeuw verdwijnen. Gisteren begon het te regenen. Ik zei nog "Nu zal de sneeuw wel gauw verdwijnen". Vanmorgen toen ik vroeg wakker werd, schrok ik toen ik uit het raam keek. Grote vlokken sneeuw dwarrelden naar beneden en alles is weer wit. Ik heb gelijk wat foto’s genomen. Best wel handig nu ik ook een digicamera heb.
Ik denk dat wij in begin juni, als de kinderen vrij krijgen, nog met een dicht meer zitten. Ik houd jullie op de hoogte.

       

Afgelopen maart, toen ik in Nederland was, ben ik in de Nederlandse bossen gaan wandelen en vond daar een beukennootje. Dat nootje staat nu te bloeien in een pot op mijn vensterbank. Zodra de vorst uit de grond is, ga ik het buiten poten. Wie weet staat er over een flink aantal jaren een beukenboom in Lapland. Maar zou de beukenboom onze vorst overleven, elk jaar weer? Ach, het is maar een test, leuk om te doen.

Ik hoorde afgelopen vrijdag dat ons dorpsmuseum half juni wordt geopend voor publiek. Voor mensen die langs Sevettijärvi komen is het leuk om eens binnen te gaan. Het is heel klein, maar je ziet een beetje hoe de mensen hebben geleefd in het begin, toen ze hier kwamen wonen. Helaas, de mensen die er werken kunnen niet zo goed andere talen, dus moet je alles zelf bekijken.

Ik zit wel eens te denken hoe zwaar het moet zijn geweest toen er nog geen weg was naar Sevettijärvi. Wel lekker rustig, want die ene weg die door ons dorp loopt is nu een gevaarlijke weg geworden. Niet dat het zo druk is, maar de Noren en Russen gebruiken deze weg veel en rijden over de 100 km voorbij, ook het vrachtverkeer. Voor onze kinderen niet zo fijn om lekker te gaan fietsen, maar er zijn mensen bezig om een weg aan te leggen van Kirkenes naar Nellim en dat zou een stuk korter zijn voor de Noren om naar Ivalo te komen. Dus van mij mag die weg er gauw komen.

Omdat ik nu op school werk, kan ik eens vertellen wat de kinderen eten op school. Elke week een keer maaltijdsoep zoals vissoep, worstsoep, erwtensoep, minestronesoep enz. Bijna elke week een keer dikke pap, voor de rest moussaka, macaronischotel, bloedworst (wat de kinderen niet zo lekker vinden), stroganoff, risotto enz. En natuurlijk veel vis. Bij elke maaltijd is sla of geraspte peen met ananas, brood en melkproducten.
 
Het is altijd lachen als de kinderen in de kantine komen. Dan kijken ze in de pan en soms scheppen ze maar een heel klein beetje op, want er is een regel op school dat je alles moet proeven en wat op je bord ligt, moet opgegeten worden. Best wel goed. Zo leren kinderen alles eten.

Groetjes,
Aty




 
 
 

RONDREIS DOOR LAPLAND - COPYRIGHT 2000 - ALL RIGHTS RESERVED

Kiwis Graphics