HOME OVER ONS CONTACT
 
 
 

     
           
Rondreis door Lapland

 
   
 

 

 Home

 

 

Dagboek uit Sevettijärvi


Allereerst, bedankt allemaal voor de leuke reacties op mijn verhaal. Eindelijk is Lapland zoals Lapland in de winter moet zijn. Op de takken van de bomen een laagje sneeuw. De grond is bedekt met een mooi wit tapijt. De kinderen halen alle winterspullen weer uit de schuur, zoals de slee en de ski's.

Afgelopen zondag heerlijk met de kinderen geschaatst op het meer. Dat kan alleen aan de kant, want in het midden is het nog niet veilig. Ik hou van de winter. Elk jaar zit ik weer verlangend te kijken wanneer de eerste sneeuw valt. Ik voel me dan net een klein kind. Sneeuw brengt ook wel eens narigheid. Vooral als er een sneeuwstorm is en je moet er doorheen met de auto.

Ik kan me nog herinneren dat wij eens naar de winkel moesten. Het sneeuwde behoorlijk en de weg werd steeds kleiner doordat er sneeuw op waaide. Halverwege kwamen we de sneeuwruimer tegen en daarachter de bus. De buschauffeur stopte en zei tegen ons "Ga maar terug, want de hele weg zit
dicht". Dus het beste is om altijd voorraad in huis te hebben voor dat soort dagen.



Vriezen kan het hier ook goed. In het jaar 1999 hadden we een keer -50° C. Als je goed stookt kun je het huis wel warm houden, maar op die dag viel ook de elektriciteit uit. Nu denken jullie natuurlijk "Dat is niet erg, want jullie stoken met hout",  maar als je met hout stookt heb je toch elektriciteit nodig om de warmte door te pompen naar de verwarmingsbuizen. Er stonden in Inari al bussen klaar om de mensen op te halen, maar inmiddels hadden ze de elektriciteit weer gemaakt. In huis was het behoorlijk koud!

Hoe houden wij de kou buiten het huis? Al onze ramen zijn voorzien van driedubbel glas. Voor de rest is het huis goed geïsoleerd. Vorig jaar hadden we op 29 november al -32.2°C. Normaal zijn de koudste dagen eind december, begin januari.
 
Op koude dagen warmen wij eerst de motor van de auto op door middel van verwarming die op de motor is aangebracht. Dan start de auto beter. Als je hier bij scholen of kantoorgebouwen kijkt zie je overal op de parkeerplaatsen elektriciteitspalen staan waarop je de auto kan aansluiten om eventueel op te warmen.

Eind november gaat de zon onder en komt pas weer 18 januari op. Maar het is niet de hele dag aardedonker. Ongeveer van 12.00 uur tot 15.00 uur is het schemerig. Die tijd noemt men "Kaamos". Ik vond het zo leuk in de eerste winter dat ik het meemaakte. We hadden toen net visite op de dag dat je de zon weer voor het eerst zag verschijnen. Die mensen begonnen te klappen en waren blij om de zon weer te zien. Nu is het elk jaar weer van "Wie ziet voor het eerst de zon".

Je bent in die donkere tijd toch wel een beetje van slag. Ik heb soms het idee om al heel vroeg met het eten te beginnen omdat het donker is. Maar verder kan ik er goed mee omgaan. Ik vermaak me wel.

Vorig jaar hadden wij in de nacht van 31 december 40 cm sneeuw en daarna op 1 januari 's nachts weer eens 40 cm. Het was een mooi gezicht, maar je moet wel gelijk aan het werk. Het hele erf moet schoongemaakt worden, want het loopt niet zo makkelijk in zoveel sneeuw. Gelukkig kwam de sneeuwruimer ook op tijd. Wij hebben nog een behoorlijk stuk eigen weg die niet zelf schoon te houden is.

Ik geniet het meest van de winter, ook al brengt het soms narigheid met zich mee.
In de maanden februari, maart en april geniet ik van de langlauftochten die ik dan maak. Heerlijk rustig door de mooie natuur glijden op de lange latten.

Zo, dit was het weer voor deze keer. Ik hoop dat jullie je een voorstelling kunnen maken hoe mooi het hier in de winter is...

Aty



Op 28 november is de "Kaamos" begonnen en de zon is voorlopig voor 8 weken verdwenen. In het hele gebied vanaf de Poolcirkel is het Kaamos. In Nuorgam begint de Kaamos het eerst. Daarna volgt Utsjoki. Sevettijärvi ligt ongeveer op gelijke hoogte met Utsjoki. In Ivalo zien ze de zon voor het laatst op 3 december, in Muonio op 9 december en in Sodankylä op 19 december.

Midden op de dag is de lucht in het zuiden morgenrood en in het noorden is het al nacht. Op heldere dagen zijn de luchten mooi gekleurd doordat de zonnestralen zo sterk zijn dat je deze kan zien terwijl de zon er niet is. Ik moet er altijd even aan wennen. Vandaag was het om half drie al aardedonker. Ik heb dan de neiging om het eten al eerder klaar te gaan maken.

       
Onze auto ondergesneeuwd

Je bent ook eerder moe. Zo om een uur of twee zit ik al te geeuwen. Toen ik hier voor het eerst de Kaamos meemaakte vond ik dat de mensen hier  net als beren zijn. In de winter slapen ze veel, maar in de zomer daarentegen zijn ze dag en nacht bezig.

Het is ook moeilijk om in het donker wat te doen. Op ons erf is voldoende licht, maar op de weg zijn geen lantaarnpalen. Die beginnen pas bij het centrum van Sevettijärvi. Als ik in de avond de post ga halen bij de postbak is het doodstil en donker om mij heen. Ik heb een vest over mijn jas aan met veel reflecterende strepen zodat automobilisten mij beter zien. Maar als het volle maan is of als het Noorderlicht te zien is, is het al een stuk lichter. Het Noorderlicht komt vaak voor als het hard vriest. Soms met de mooiste kleuren, zoals rood en groen. Het gaat golvend door de lucht. Heel mooi om te zien.

Misschien vinden jullie het wel leuk om het recept te hebben van die lekkere zoete broodjes die je hier vaak bij de koffie krijgt.



Benodigdheden:

5 dl melk
1 ei
1,5 dl suiker
2 thl zout
16 dl meel
50 gr gist
1 eetl kardemom
150 gr gesmolten boter

Verwarm de melk handwarm en doe de gist erin. Daarna ei, suiker en kardemom. Roer de helft van het meel erdoor. Voeg vervolgens boter en de rest van het meel toe tot het deeg loslaat van de vorm. Het mag niet plakkerig zijn.

Laat het deeg op een warme plaats rijzen tot 2x de grootte. Je kunt er bolletjes of kaneelbroodjes van maken. Maak een platte lap en smeer daar boter op. Strooi daarna kaneel en suiker erover  en rol het op tot een lange rol. Snij ongeveer 5 cm dikke plakken en leg die op de plaat. Goed laten rijzen. Smeer de bovenkant met een ei in en bak de broodjes in het midden van de oven op 225 ° C gedurende ongeveer 13 minuten.

Je kan na het rijzen in de gewone bolletjes met je vinger een gat maken en daarin smeer je een klontje boter met wat suiker. Als de bodem hol klinkt zijn de broodjes gaar.   Let er wel op dat in het recept suiker en meel in dl zijn vermeld. Eet smakelijk!

Aty



Kerst, dat is de mooiste tijd van het jaar. De Finnen hebben aan Kerst alleen niet genoeg. Heel veel mensen vieren hier "Pikkujoulu". Dat is een gezellige feestavond vóór de adventsdagen.

Wij vieren Pikkujoulu met al de ouders van de schoolkinderen bij een van de juffrouwen thuis. Die juffrouw heet Toini Sanila en zij heeft een rendierfarm in Kirakkejärvi. Dat is een restaurant en je kan daar ook huisjes huren. Je kan er heerlijk eten, zoals "Porokäristys". Dat is rendiervlees met uien. Of zalm uit de oven en nog vele andere lekkere gerechten. Als je er eens langs komt, moet je daar beslist eens gaan eten. Echt aan te bevelen!

Een paar weken voor de Kerst gaan wij al voorbereidingen treffen, zoals het maken van piparkakku (speculaas), joulutortut (gebak van bladerdeeg gevuld met pruimenjam) en nog andere soorten koekjes.

Op 24 december gaan de mensen in de middag eerst naar het kerkhof om bij hun familieleden kaarsjes te branden. Dat is een mooi gezicht, in het donker bij elk graf een kaarsje. Daarna gaan ze naar de sauna en na de sauna is het tijd om met z'n allen te gaan eten. In de avond worden de cadeaus opengemaakt.

Omdat wij dit jaar Nederlandse visite krijgen met de Kerst eten wij op 1e Kerstdag onze maaltijd. Wat wordt er zoal gegeten? Hier eten ze geen kalkoen of kip, maar ham.  Wij kopen een grote ham van 8 kilo. Die gaat dan de hele avond of de nacht in de oven en in de keuken verspreidt zich een heerlijke geur. Daarbij eet men dan aardappelen, rosolli (dat zijn aardappelen, worteltjes, bietjes, appel en uitjes door elkaar en daarover een sausje van room met bietensap), worteltjesschotel en een koolraapschotel. Vaak ook nog allerlei soorten haring en zalm.




Het is hier de gewoonte om de Kerstboom pas de 24e in huis te halen, maar mijn kinderen willen de boom al eerder en het staat ook gezelliger. Omdat het hier zo donker is met de Kerst hebben de mensen veel verlichting buiten rondom het huis. Het is een leuk gezicht als je door het dorp rijdt.

Tot slot wens ik alle lezers en lezeressen van deze website een hele fijne Kerst en een voorspoedig Nieuwjaar.

Aty



Het nieuwe jaar is voorspoedig begonnen, maar wel koud. Het was -30°C.
De kinderen zijn om 24.00 uur nog wel even naar buiten geweest met sterrenregen. Dik aangekleed hebben die geen last van de kou. Met onze kat is het anders. Die moet ik elke ochtend en avond even naar buiten doen voor zijn behoefte en dat vindt hij vreselijk. Elke keer als hij ziet dat ik er aankom gaat hij zich verstoppen onder de kast. In de zomer is hij niet binnen te krijgen, maar in de winter is het net een beer. De hele dag maar slapen...

Nu ik het toch over dieren heb; ik heb nog een verhaal over dieren die ik langs de weg tegenkom. Een paar dagen geleden zag ik voor het eerst sinds ik hier woon een eland, zo'n 3 km bij ons huis vandaan. Het zijn prachtige dieren, met die mooie lange poten.

Ik heb ook een keer een dier gered dat ik langs de weg vond. Ik reed op een ochtend naar mijn werk (dat was nog in die periode dat ik werkte in Näätämö) en op een gegeven moment zag ik wat bruins langs de weg liggen. Ik reed er eerst voorbij, remde en reed in zijn achteruit. Toen ik uitstapte zag ik dat het een vos was en over zijn bek heen zat een zak. Het was een zak waar spek in had gezeten. Eerst de vos aangeraakt. Hij leefde gelukkig nog, maar ademde erg moeilijk en liep niet weg.

Wat moet je dan doen? Het is tóch een wild dier en je weet nooit wat het doet als de zak van zijn kop af gaat. Ik vond langs de weg een stok en heel voorzichtig trok ik met de stok de zak van de kop. De vos keek mij even aan en rende het bos in. Dan is mijn hele dag weer goed. Ik ben namelijk gek op dieren en wil niet dat ze lijden.


Sneeuwhaas

Een paar weken later zag ik een rendier met een visnet over zijn gewei heen. Daar moet ook wat aan gedaan worden, want anders kan hij vast komen te zitten aan een boom. Toen ik bij de winkel aankwam heb ik gelijk iemand gebeld die over de rendieren gaat. In de middag kreeg ik te horen dat ze het rendier hadden gevonden en bevrijd hadden van het net.

Groetjes,
Aty



Dit keer wil ik graag het hebben over hoe de ouders van mijn man hebben geleefd. Johannes' moeder is geboren in Petsamo, in het gebied dat nu van Rusland is. Haar naam was Feodosia Afanasjeff. Zijn vader is geboren in Boris Gleb. Hetzelfde gebied, maar iets dichter bij de Noorse grens. Zijn naam was Maksim Matti Gerasimoff.
 
Toen ze nog in dat gebied woonden, leefden ze van vissen en rendieren. Voor sommige boodschappen of ruilhandel gingen ze te voet of met rendieren naar Noorwegen, in de buurt van Reisivuono oftewel Bugøyfjord. In dat plaatsje wonen nu nog veel Finnen.

Feodosia en Maksim kregen drie kinderen. De oudste is geboren in Petsamo, de tweede in Kalajoki (naar dit plaatsje werden de mensen in oorlogstijd geëvacueerd ) en het derde kind in Sevettijärvi.

Rond 1944 werd de bevolking verjaagd uit dat gebied en de Russen namen het over. De mensen die verjaagd werden, kregen door de Finse overheid allemaal een plaats aangewezen in Inari, Nellim, Keväjärvi en Sevettijärvi. Hun godsdienst is orthodox.


Grieks-Orthodoxe kerk van Nellim

Johannes' ouders en inmiddels twee kinderen gingen in Sevettijärvi wonen. Ze bouwden daar hun huis. Daar werd het derde kind, mijn man, geboren. Toen hij vier jaar was overleed zijn vader.
 
Het leven was in die periode erg zwaar. Ze hadden een koe, wat rendieren en leefden van de visvangst. Meel, boter enz. gingen ze in Noorwegen kopen.
Er was nog geen weg in die tijd. Die kwam pas in 1960. De post kwam maar een keer in de week. In de zomer met de boot via allerlei meren en in de winter met paarden of rendieren.
 
Johannes ging wel eens met zijn moeder naar Ivalo. Dan gingen ze eerst het meer over naar de overkant. Daarna ongeveer 20 km via de bergen naar het meer waar de postboot vaart. Vandaar konden ze dan meevaren met de postboot, richting Nellim of Ivalo.
 
Ik klaag wel eens als wij voor bankzaken naar Ivalo moeten, maar het gaat nu wat makkelijker dan toen. Toen ze al bezig waren om een weg te gaan aanleggen van Kaamanen tot Näätämö, ging er in de winter een bus met ski's eronder. Dus een soort sneeuwscooter in de vorm van een bus.

De Skoltsamen maken mooie dingen van leer, kralen en rendierhuiden. Erg mooi zijn de schoenen die ze van rendierhuiden maken. Voor de warmte vullen ze die 's winters met gras. Ze kunnen ook mooie dingen maken van de wortels van een boom, bv een mooi suikerschaaltje of sieraden.

De meeste huizen zagen er in die tijd hetzelfde uit. Een klein halletje en daarachter een ruimte met in het midden een open haard. Nu hebben de meeste mensen op hetzelfde terrein een groter huis gebouwd met alles erop en eraan.

Er zijn nu nog ongeveer 700 Skoltsamen waarvan  eenderde buiten het gebied woont. De meeste mensen leven nog steeds van de rendieren. Zoals jullie weten lopen alle rendieren los. In de zomer worden ze bij elkaar gedreven voor de tellingen en om alle kleintjes te gaan merken. Alle "rendiermannen" hebben een eigen oormerk voor het rendier. Zo kunnen ze de rendieren uit elkaar houden. Ongeveer in november gaan ze beginnen met de slacht. Eerst gebeurde dat buiten, maar nu mag dat niet meer. Vlak bij ons huis staat een groot gebouw waar de rendieren worden geslacht.

Aty



De zon is er weer! Ik heb de zon op 18 januari voor het eerst boven de berg uit zien komen. Op 19 januari kwam de zon voor meer dan de helft omhoog. Voorbij met de Kaamos! Op naar het licht!

Ik heb al veel op de lange latten gestaan en het is weer heerlijk om door de natuur te glijden. Met mijn kennissen maak ik lange tochten. Rugzak met heet water mee voor thee, en brood. Afgelopen zondag zijn we met z'n allen de berg op geweest om wat eerder een glimp van de zon te ontdekken, maar het was te bewolkt die dag.



De klim is zwaar. Het is ongeveer 2 km omhoog, maar als je eenmaal boven bent is het de moeite waard. Mijn man Johannes  heeft voor ons een groot vuur gemaakt. Eerst heeft hij een kuil gegraven, zodat je niet zo in de diepe sneeuw wegzakt. Daarna wat stammen gezaagd als "banken" om lekker op te zitten. Altijd erg gezellig! Worst braden. Thee en koffie drinken. En wat te eten.

Het nadeel is dan weer de start voor de terugreis. Ik heb altijd gauw last van koude vingers en tenen. Je moet dan weer op gang komen. Af en toe denk ik "Waar ben ik aan begonnen om in die kou te gaan langlaufen??". Maar als alles weer warm is denk je daar niet meer aan. Je bent natuurlijk de berg twee km opgekomen, dus die moet je ook weer af. Mijn dochter denkt nergens bij na en gaat al prikkend de berg af. Suizend door de bochten! Ik sta altijd even te denken: "Hoe kom ik hier af?" Het eerste stuk is vrij steil, maar ik doe het op mijn gemak. Een beetje remmen, dan lukt het wel...

Afgelopen week ging ik met  kennissen een stuk langlaufen. Wij kwamen bij een groot meer aan en daar liep een kudde rendieren. Heel rustig aan de overkant. Altijd leuk om te zien.

Deze winter is er een nadeel. Doordat het niet zo hard heeft gevroren en er daarna al vrij gauw veel sneeuw is gevallen, komt er water op de meren te liggen. Dat komt door de druk van de sneeuw. Niet zo leuk als je er met de latten in komt. Als je dan niet gauw alles schoonmaakt, vriest het vast en kan je niet meer verder. Voor de sneeuwscooters is het ook vervelend. Die blijven vaak vastzitten in het water.
 
Elke winter is anders. De ene keer is er vooral vorst en de andere keer weer meer sneeuw...

Groetjes,
Aty



Zo, daar ben ik weer met mijn verhalen. Het heeft even geduurd, maar mijn zoon heeft zitten knoeien met de computer. Daardoor viel mijn internetverbinding uit.

Het is hier koud geweest de afgelopen paar dagen. Op zondagavond hadden we voor dit jaar een record van-34.3°. Maar als je je goed genoeg aankleedt kun je toch buiten wel wat doen. Buiten is het heel mooi. De takken van de bomen zitten dik onder de rijp en de zon schijnt er mooi door heen.




Er zijn hier veel mensen die jagen of vallen zetten. Zoals jullie weten hou ik van alle beesten, dus die vallen moet ik ook niet in de buurt hebben. Drie weken geleden kwam ik erachter dat naast onze eigen weg sneeuwhoenvallen stonden. Toen ik dat zag heb ik ze uit boosheid allemaal dicht getrokken, maar een paar dagen later waren er weer nieuwe gezet. Als ik over de weg loop vind ik het niet leuk om  
de sneeuwhoenen te zien spartelen en langzaam dood te zien gaan. Sneeuwhoenen zijn mooie beesten. In de winter helemaal wit, op het puntje van de staart na en in de zomer zijn ze lichtbruin.

Voor die vallen maken ze een "nepbosje". Eerst zetten ze allemaal takken rechtop en daarachter een grote tak met zaadjes eraan. Daartussen komen ijzerdraadjes in de vorm van een cirkel. Zodra de sneeuwhoen er tussen komt en er aan trekt komt hij vast te zitten. Een paar dagen later komen de kinderen uit school en zien een sneeuwhoen spartelen. Hij zit met zijn vleugel vast in het ijzerdraadje. Wij hebben hem losgeknipt en de sneeuwhoen ging er vandoor, maar verderop lag ook al een dode sneeuwhoen. Toen was bij mij de maat vol! Ik heb netjes een brief geschreven met de vraag de vallen weg te halen, omdat ik het niet leuk vind zo dichtbij huis vallen te hebben staan.

Gelukkig hebben ze de vallen weggehaald. Ik hoorde van Almira met tegenzin. De vallen waren van een moeder van wie een dochter bij Almira in de klas zit.
Een dag later heb ik alle losse takken weggehaald. En nu maar hopen dat ze wegblijven!


Aty



Wij hebben weer een heel andere winter dan andere jaren. Leuk om te zien dat elk jaar weer anders is. Ik hou de temperatuurstanden ook bij in een boek. In het jaar 2002 was het in de maand januari gemiddeld -13.4°C en de koudste dag was 23 januari met -31.7°C. In de maand februari gemiddeld -12°C en daar was de koudste dag op 21 februari -24.8°C.

In het jaar 2003 was het in januari gemiddeld -20.5°C en de koudste dag was in de nacht van 1 februari -38.6°C! In de maand februari gemiddeld. -5.8°C en de koudste dag was 7 februari: -29.7°C.

Dit jaar was het in januari gemiddeld -11.5°C. De koudste dag was 6 januari: -27.2°C. In februari was het gemiddeld -16.1°C. De koudste dag was 8 februari -met 30.9°C. We hebben in de maand februari maar weinig de zon gezien. Nu de laatste week schijnt de zon pas goed. Daardoor was het elke ochtend ook flink koud.
Als het zo helder is kijk ik altijd naar de sterrenhemel. Ongeveer een week geleden stond de maan in conjunctie met Venus. Dat was een prachtig gezicht. Als het 6 maart helder is zien we de bijna volle maan in conjunctie met Jupiter.

       

Zo'n twee weken geleden ging ik met mijn twee Nederlandse kennissen een tocht maken over het meer. Het was geen fijne sneeuw. Alles was hard bevroren. Toen wij aan het eind van het meer waren, kwamen uit het bos twee sneeuwscooters, waarvan de voorste met veel bravour en flink gas voorbij suisde. De tweede ging iets rustiger. Het bleek een gids te zijn met een vakantieganger. Toen wij na een theepauze ook weer richting huis gingen, vonden we elke keer wat. Dat maakte een moeilijke tocht leuker. Eerst zag ik een camera liggen, ongeveer een kilometer later een sjaal en weer een stuk verder een muts. Ik zei nog tegen mijn kennissen "Het volgende wat we vinden is een portemonnee.", maar we vonden niets meer. Die spullen waren van die sneeuwscooter af gevallen en ik wist dat die mensen bij Toini Sanila hadden geslapen.
 
In de middag ben ik die spullen daar gaan brengen en zij zouden het doorsturen naar Ivalo, waar die man de volgende dag met het vliegtuig weer naar huis ging.
Maar het leukste van alles is dat die man een Nederlander was, want hij had wat geschreven in het gastenboek van Toni. Ik weet niet of die man weet dat ik zijn spullen heb gevonden, maar als hij ooit deze website leest, dan weet hij dat wij Nederlanders elkaar overal helpen.

Groeten uit winters Lapland



Ik wilde het deze keer hebben over een dappere vrouw, genaamd Dominick Arduin uit Saariselkä. Zij is 44 jaar en is geboren in een alpendorpje in Zuid-Frankrijk. Hun huis stond op 1800 meter hoogte. Als de andere kinderen naar het dal wilden dan ging Dominick juist nog verder de bergen in. Met 8 jaar ging ze in de vakantie met schapen de bergen in als schapenhoedster.

Toen Dominick 12 jaar was had ze al beide ouders verloren. Ze ging naar een sportinternaat, waar ze zich ging specialiseren in kanovaren. In 1985 mocht ze met de Franse sportploeg mee naar Canada om kano te varen. Haar hoogtepunt was een avontuur in Rusland. Ze ging daar 600 km skiën van Moskou naar St. Petersburg. Daarna is ze verder gaan leren voor sportlerares. Toen ze 28 jaar was kreeg ze botkanker, een ziekte die zij heeft weten te overwinnen. Daarna heeft ze op de fiets Parijs-Dakar gereden. 2500 km in 30 graden warmte. Ze won van alle dames en bij de mannenserie werd ze vierde.

Dominick kon in Frankrijk geen werk krijgen en is toen in Finland beland. Ze woont in Saariselkä, 30 km ten zuiden van Ivalo. Daar gaat zij 's zomers met toeristen fietsen en in de winter langlaufen en sneeuwschoenwandelen. Ze heeft ook veel meegedaan aan avontuurlijke sportwedstrijden en ze heeft de Finse nationaliteit aangenomen.



In de winter van 1997 begon ze er over te denken om eens naar de Noordpool te gaan. Als vrouw helemaal alleen. Ze begon zich goed voor te bereiden en in het jaar 2002 heeft ze alleen met een hond de magnetische noordpool bereikt. De hond had ze bij zich om te waarschuwen voor de ijsberen. De tocht duurde 35 dagen.

Toen dat achter de rug was wilde ze de echte tocht gaan maken. Er werden sponsors gezocht en een vriend van haar werd haar begeleider. In 2003 ging het dan gebeuren. Eerst met het vliegtuig naar Siberië, naar het plaatsje Kathanga. Het was -38°C. Vandaaruit werd ze met een helikopter naar het eiland Severnaja Zemlja gebracht. Vanaf dat eiland nog eens 2 uur vliegen naar het begin van de tocht.
En Dominick ging op weg! Alleen met een grote slee de witte wereld tegemoet...
Niemand had kunnen denken dat de Russische reisorganisatie een fout had gemaakt. Ze hadden haar op de verkeerde plaats gedropt!!!
 
Dominick kwam vele open plekken tegen en viel in het water. Ze kon niet gauw genoeg de tent opzetten om zich te warmen, waardoor haar tenen en benen bevroren. Het duurde nog wel even voordat ze werd weggehaald van die plek. Via een ziekenhuis in Rusland ging ze naar een speciaal ziekenhuis is Chamonix. Daar konden de artsen voorkomen dat haar benen en vingers geamputeerd werden, maar haar tenen moesten wel geamputeerd worden. Dominick moest weer opnieuw leren lopen. Na drie dagen gooide ze haar stokken weg en probeerde los te lopen. Op de vierde dag ging ze alweer naar buiten.

Na dit avontuur liet Dominick het er niet bij zitten en ging alweer denken om een volgende poging te ondernemen. En zo ging ze dit jaar op 5 maart weer van start . Er gingen vanaf diezelfde plek nog meer mensen van start, maar Dominick was de enige vrouw die het alleen wilde doen. Ze is maar klein van stuk, 1.58 m en weegt maar 52 kilo. Ze was nu gewaarschuwd voor open water en nam een kajak mee. Het grote risico was dat de kajak die ze meenam een kinderkajak was, die maar tegen 40 kilo bestand was.

Bij het begin van de tocht kwam ze een open stuk water tegen. De andere deelnemers lieten zich er overheen vliegen, maar Dominick ging met de kajak over het water. Een open stuk van 55 km lang. In de avond heeft ze nog naar Finland gebeld. Daarna heeft niemand meer iets van haar vernomen. In het basiskamp hadden ze nog twee maal een zwak signaal van haar gehoord, maar daarna werd het stil.

Een Fransman die ook alleen was vertrokken viel in het water en kon nog net op tijd gered worden. Daarna wilde men gelijk Dominick gaan zoeken, maar het begon te stormen en de helikopters konden niet vliegen. Op 11 maart werd de hele dag gezocht. Men vond een spoor van Dominick, maar dit stopte ineens voor het water.
Vanuit Nederland kwam er een warmtecamara waarmee men nog twee dagen is gaan zoeken. Helaas zonder resultaat. Eigenlijk wilde iedereen het opgeven, maar er kwamen vele brieven binnen van mensen die zeiden dat Dominick nog leefde. Misschien was ze een andere plek opgegaan waar nog niet gezocht was?

Omdat men niets meer heeft gevonden, denkt men dat Dominick met kajak en pulka ten onder is gegaan in Noordelijke IJszee. Of er kwam storm of de kajak was te klein. We weten het niet. Op de tv werd er een vraag aan haar begeleider gesteld. Of ze het voor de reis erover gehad hadden dat er een kans bestond dat Dominick niet terug zou komen? De man gaf als antwoord: "Dominick zei dat ze terug zou komen. Wat er ook gebeurde!" Maar ze kwam niet terug. Ze zullen haar missen in Saariselkä. Het was een sterke vrouw.

Aty




 
 
 

RONDREIS DOOR LAPLAND - COPYRIGHT 2000 - ALL RIGHTS RESERVED

Kiwis Graphics